دوباره «سید» درخانه شاعران
در حاشیه بزرگداشت سیدحسن حسینی

   دوباره «سیدحسن حسینی» در خانة شاعران بود و این بار بودنی متفاوت. به یادش بودیم و قرار بود طی مراسمی حضورش را در این فضا پر رنگ‌تر کنیم و پنجشنبه 28/2/85 شد روز «سید».        
   همه آمده بودند تا بگویند به یادش هستند؛ مشفق کاشانی، محمود شاهرخی، احمد مسجدجامعی، قیصر امین‌پور، محمدعلی ابطحی، فاطمه راکعی، سیداحمد نادمی، مصطفی رحماندوست، بیوک ملکی، بهروز یاسمی، غزل تاجبخش، حسین یوسف‌زمانی و.... خانوادة حسینی.                                 
   شروع برنامه با سهیل محمودی بود به عنوان مجری. او پس از تشکر از یادداشت محمد خاتمی در رثای حسینی و خطاب به دوستان و علاقمندان در این جمع، از مشفق کاشانی دعوت کرد تا پشت تریبون قرار بگیرد. مشفق ویژگی‌های اخلاقی سیدحسن را ستود و تأکید کرد: «هرگز به چیزی که به آن اعتقاد نداشت تظاهر نمی‌کرد.»                                                                               
   پس از آن احمد مسجدجامعی، حسینی را شاعر اندوه دانست و او را شاعری اخلاقی خواند و تأکید کرد شاعر اخلاقی نمی‌تواند بی‌درد باشد. «این درد ویژگی و خصلتی انسانی است. حسینی با جامعیت خود، حوزه‌های جدید را مدنظر قرار می‌داد و همواره راه را با عشقی که به اهل بیت داشت هموار می‌کرد.» همچنین مسجدجامعی پیشنهاد جایزه‌ای را به نام سیدحسن حسینی داد.                       
   پس از آن فاطمه راکعی، محمود شاهرخی و قیصر امین‌پور شعری را که برای «سید» سروده بودند خواندند. سپس حسین یوسف زمانی، با نوای ویولونش فضا را شاعرانه‌تر کرد.                         
   «حسینی یک نشانه است و به نشانه، همیشه نیاز است.» سیداحمد نادمی با عنوان این مطلب افزود: «حسینی حتی در رفتارهای ادبی نمونه بود. هیچ یک از پیشنهادها را رد نمی‌کرد و همه را در جهت ایدئولوژی خود به کار می‌گرفت.»            
   مهدیار هم از پدرش گفت و از کارهای ناتمام او، که قرار است با کمک دوستان پدر، به خصوص قیصر امین‌پور آن‌ها را به انجام برساند.                                                                   
برنامه با پخش فیلم مستندی دربارة سیدحسن حسینی به اتمام رسید.    

  RSS