دو نسل: رضا سيدحسينى - سيدحسن حسينى

پنجشنبه گذشته، مراسم سالگرد سيدحسن حسينى، در خانه شاعران برگزار شد. همزمان با آن، مراسم تجليل از استاد رضا سيدحسينى در خانه هنرمندان برپا بود. اين هم زمانى مانع از هم زبانى تعدادى از دوستان شد كه مى خواستند در هر دو جلسه حضور داشته باشند و نتوانستند. اين نكته را وقتى جناب احمد مسجدجامعى از مراسم حسينى به جلسه سيدحسينى مى رفت، به عنوان مجرى سالگرد متذكر شدم. و اما نكته مهم ديگرى كه مجال ارائه تريبونى نيافت و در اينجا قلمى مى شود ز نسل ما و از جمله زنده ياد سيدحسن حسينى عميقاً و از صميم جان حرمت گزار و تكميل كننده پيشكسوتان و نسل پيش از خود بود. كافى بود در مجلسى با اين بزرگواران روبه رو شويم. با همه تفاوتى كه مى توانستيم داشته باشيم، بى شائبه تملق، با همه وجود به آنها اظهار ارادت مى كرديم. كافى بود سيروس طاهباز، مهدى اخوان ثالث، حميد مصدق، منوچهر آتشى، مهرداد اوستا و... و... در جمعى حضور داشته باشند تا رفتار مودبانه ما بروز يابد. از سوى ديگر، آن بزرگواران نيز ما را با همه هيجان و جوانى هايمان، فرزندان خود مى دانستند و پدرانه با ما مهر مى ورزيدند... چيزى كه امروزه كمتر ديده مى شود. فكر مى كنم هر چه تب سياسى بالا بگيرد و حرارت فرهنگ كمتر شود، اين حرمت نهادن بزرگترها و دوست داشتن كوچكترها هم كم رنگ تر خواهد شد.
حالا چه در جامعه بزرگ شهرى، چه در جامعه فرهنگ و هنر، چه در جامعه سياست. چيزى كه نبايد فراموش شود، خود «احترام» و «تكريم» و روابط انسانى است. سياست زده شدن فرهنگ، آسيبى به اين مفاهيم رسانده است. در حالى كه همه مدعى بوده ايم كه قرار است سياست هم رنگ فرهنگ بگيرد.

  RSS