شاعر " فصلی از عاشقانه ها " در گفت و گو با خبرنگار ادبی مهر ، با بیان این مطلب افزود : در سالهایی ، اینگونه سرودن و سخن گفتن ، بخشنامه ای نبود و سرودن شعرهایی که من نام آنها را " باورمند " گذاشته ام ، حتی ضررهای دنیایی هم داشت ، به قول دعبل که می گوید : من چهل سال است چوبه ی دارم را بر شانه خودم حمل می کنم و کسی تا حالا پیدا نشده که مرا به این دار بیاویزد!
سهیل محمودی تصریح کرد : در زمانی شعرهای آئینی سرودن ؛ نه تنها نفع دنیایی نداشت ، بلکه شاعر آن با مسائل و تهدیدهای  شعری و ذوقی بسیاری مواجه می گردید ؛ حتی کارش به ترور هم می کشید و در اوایل دهه ی 60 برخی از دوستان ما به خاطراینگونه سرودن ، مورد تهدید بسیاری از گرایش های ضد دینی واقع می شدند.

وی خاطرنشان ساخت : آن زمان ، باورها باعث می شد که شعر دینی به وجود بیاید ، نه جشنواره و سمینار و سکه طلا ! الان درباره ی شعر دینی بخشنامه صادر می شود ، خود من مایل نیستم در این فضای بخشنامه ای و دولتی کاری انجام بدهم ، هرچند اخیرا تعدادی شعر سپید و جدی با رویکرد دینی و آئینی سروده ام که انشاءالله چاپ خواهد شد.
سهیل محمودی یاد آور شد : ازجوی که ایجاد شده ، باید جدا فاصله گرفت ، سکه و کنگره و همایش و ... نمی گذارد شاعران ما با باورخودشان شعر بگویند ، باید بگذاریم آنها با باورهای خود شعر بگویند ، قطعا اگر این اتفاق بیافتد ، ما صدای زندگی بهترین انسانهای جهان را در شعرهای شاعران امروز هم خواهیم شنید.    
سراینده شعر " دریا در غدیر " گفت : شاعران آئینی ما همواره در طول تاریخ ، حنجره ی زندگی متعالی اهلبیت ( ع ) بوده اند ، آثارکسانی مانند دعبل ، سید اسماعیل حمیری ، کسایی ، فردوسی و حتی شاعرانی در روزگار ما مانند نیما یوشیج و شهریارو مهدی اخوان ثالث در قطعه معروفی که می گوید : " یا علی موسی الرضا دریاب ... "  قابل تقدیر است و این شاعران ،  با اتصال به آن جانهای شریف ، خود را به مرز جاودانگی نزدیک کرده اند.